'De laatste loodjes wegen het zwaarst'

Myrthe Busch (26) heeft momenteel bijna haar master privaatrecht aan de VU afgerond. Ze heeft haar scriptiebegeleider nog nooit in het echt ontmoet en zal haar diploma per post ontvangen. Hoe ziet het leven van een masterstudent eruit in coronatijd?

08-10-2020 | 11:01

Men zegt wel dat de laatste loodjes het zwaarst wegen. Misschien een cliché, maar wat betreft het afstuderen in het coronatijdperk mijns inziens zeker waar. Je studententijd wordt door velen beschouwd als een van de leukste periodes uit je leven. Een belangrijke reden daarvoor is natuurlijk het contact met je medestudenten. Elkaar ontmoeten op de VU en ’s avonds samen de kroeg in, om elkaar de volgende morgen in hetzelfde brakke schuitje weer in de collegebanken te zien. Het is dan ook jammer dat deze aspecten, net nu die prachtige studententijd er voor mij bijna op zit, in de huidige situatie niet meer mogelijk zijn. Een college volgen via Zoom is toch net even wat minder gezellig. Als ik had geweten dat mijn laatste fysieke college ook echt het laatste zou zijn geweest, dan had ik daar natuurlijk veel meer van genoten. Met een bewust gevoel van nostalgie zou ik na afloop de collegezaal hebben verlaten. Dagdromend over die geweldige tijd die spoedig, na het inleveren van de oh zo gevreesde scriptie, voorgoed voorbij zou zijn. 

In werkelijkheid was ik mij natuurlijk helemaal niet bewust van dit treurige afscheid van mijn studententijd. Ik weet niet eens meer welk college nu echt mijn laatste college op de VU was. Ik studeer af tijdens een pandemie, wat inhoudt dat ik voor de zomer bijna dagelijks in mijn pyjama met een kop thee achter mijn webcam te vinden was. ’s Ochtends meteen vanuit je bed achter je laptop kunnen rollen, heeft echter ook wel zijn charmes. De wekker mag een heel stuk later, geen fietstocht door de regen en geen ‘walk of shame’ langs de docent en al je medestudenten als je, ondanks al je haast, toch weer net te laat het college binnenkomt. Sommige studiegenootjes waren zelfs zo op hun gemak, dat ze tijdens het college achter de webcam een peuk opstaken. Ja, dit is echt gebeurd, gelukkig kon de docent het wel waarderen.

Myrthe Busch 2Toch had ik het afstuderen anders voor me gezien. Ik zag mezelf al zitten op de VU, samen met mijn vrienden zwoegen om mijn scriptie tot een goed einde te brengen, afgewisseld met net iets te veel bezoekjes aan de Spar voor een welverdiende koffiepauze. Natuurlijk is het schrijven van een scriptie ook zonder corona een emotionele rollercoaster, waarbij je op het ene moment heel optimistisch tegen je vrienden zegt dat het schrijven je eigenlijk wel goed bevalt en je misschien zelfs wel zou willen promoveren en op het andere moment het liefst je laptop uit het raam zou gooien en huilend met een zak chips in bed zou willen liggen. Het nadeel van thuis je scriptie schrijven, is in mijn geval echter dat mijn bed (en die zak chips) helaas wel heel dichtbij zijn. 

Daar komt bij dat ik mijn scriptiebegeleider, Rik Mellenbergh, niet één keer in levende lijven heb gezien. Al het contact verliep per telefoon of per e-mail. Qua tijd is dat natuurlijk hartstikke efficiënt, en de kwaliteit van de begeleiding was er in mijn geval niet minder om, maar het maakt het hele scriptieproces wel heel onpersoonlijk. En als straks dan eindelijk het moment daar is waarop ik mezelf meester in de rechten mag noemen, ontvang ik mijn diploma via aangetekende post. Terugkijkend op mijn mooie studententijd op de VU, in combinatie met deze afsluiting, kan ik toch echt wel beamen: ‘de laatste loodjes wegen het zwaarst’.

Foto's: David Meulenbeld